به گزارش سخن، باز هم تقویم ورق خورد ورسیدیم به روز معلولین، قشری محترم و گرامی که در جامعه مان کمتر توجهی بدان ها می شود به همین علت آژانس خبری سخن در جهت توجه بیشتر مسئولین به معلولین و مشکلاتشان در جامعه اهتمام ورزیده تا این مسایل به گوش مسئولین برسد

 علی اصغر اکبرزاده، معاون استاندار سابق مهندس نوین و رئیس سابق انجمن معلولین تبریزدر رابطه با مشکلات عدیده معلولین عزیز در جامعه در گفتگو ی اختصاصی با خبرنگار آژانس خبری سخن به گفتگو نشست. که در زیر می خوانید:

مهم ترین مسئله اشتغال معلولین است.

چنانچه فردی اشتغال در آمد داشته باشد مسلمأ شاخه های دیگری مثل ازدواج و مسکن به مرور زمان حل می شود.
قانونی وجود دارد که در مجلس شورای اسلامی هم تصویب شده است مبنی بر اینکه‌ در ۳% از شغل های موجود در کشور، معلولین استخدام شوند. این رقم در سال گذشته به ۵% ارتقا یافته است اما متاسفانه بزرگان و مسئولان محترم و ارگان ها اعم از بهزیستی، شهرداری و آموزش و پرورش، این قانون را در نظر نمی گیرند چه برسد به بخش های خصوصی.
خواهش ما این است که این مورد اطلاع رسانی و فرهنگ سازی شود و مسئولین محترم فرهنگی به این قانون توجه کنند که افراد دارای معلولیت بتوانند به راحتی در این جامعه زندگی کنند و صاحب شغل شوند.

در رابطه با مسائل اجتماعی در شهرمان , شهرداری مهم ترین عامل حرکت معلولین است.
دین اسلام رأفت و مهربانی ترویج می کند و توصیه ی آن و یکی از شاخصه های بارز آن رسیدگی به افراد ناتوان و معلول است.
جامعه هم جامعه ای کهن و با فرهنگ است که هزاران سال این برنامه در آن اجرا شده است.
باید کاری کنیم همه ی شهروندان در کنار هم با رفاه زندگی کنند.
ایجاد رفاه در صورتی ممکن می شود که همه ی شهروندان بتوانند از امکانات شهری استفاده کنند.
امروز در سطح شهر یک استخر وجود ندارد که یک فرد ویلچری و معلول بتواند از آن استفاده کند؛ یا همچنین یک هتل و اتوبان و پارک و تئاتر.
آیا معلولین شهروندان درجه دوم در شهر هستند؟
باید توجه کنیم که یکی از شاخصه های توسعه ی ملی در سطح هر کشوری نحوه ی رسیدگی به افراد دارای معلولیت است. ما در جامعه اسلامی در کشور عزیز ایران، به این شاخصه توجه نمی کنیم و این زیبنده نیست.
در بعضی سمینار هایی که در کشور های اروپا برگزار می شود در هتل هایش دیده می شود که تمامی امکانات برای استفاده ی معلولین اعم از استخر و تئاتر و پارکینگ وجود دارد و این افراد به راحتی از امکانات استفاده می کنند.
چرا در کشور ما این امکانات با وجود اینکه هزینه ی زیادی نمی خواهد ایجاد نشود؟
مراکز فروش در کشور هایی نظیر انگلستان و فرانسه بخاطر اینکه درصد فروش خود را افزایش بدهند، امکانات خرید اعم از پارکینگ و محل ورود و خروج برای معلولین ایجاد کرند اما در کلانشهر سنتی و تاریخی تبریز که به عنوان پایتخت گردشگری جهان اسلام انتخاب شد، هی  امکاناتی برای افراد معلول وجود ندارد و متأسفانه در نتیجه ی پیگیری های شدید از شهرداری و شرای شهر و استانداری بهره ی کمی گرفته شد و گوش شنوایی برای شنیدن این مشکلات وجود ندارد.
در نتیجه فرد دارای معلولیت در کنج خانه می نشید و دچار افسردگی می شود و در بلند  مدت این به یک معضل اجتماعی تبدیل می شود. هزینه ی این افسردگی اجتماعی برای دولت خیلی بیشتر از هزینه ایجاد امکانات رفاهی است.
انزوای اجتماعی بدترین معضل جامعه است که متاسفانه در جامعه ی ما در افراد دارای معلولیت دیده می شود.
در دوره ی گذشته شورای اسلامی تهران بزرگ در سطح شهر تلاش کردیم ۱۰% از اعضای شورای شهر از میان معلولین انتخاب شود که متأسفانه آن افراد هم از نظر پیشبرد امورات آنطور که باید، موفق نشدند.
از زمان شروع احداث مترو جلساتی گذاشته شد تا طراحی مترو به گونه ای باشد که قابل استفاده برای تمامی شهروندان باشد. افراد معلول هم عوارض و مالیات می پردازند و شناسنامه ی ایرانی دارند پس حق استفاده از امکانات را دارند.
در ایستگاه ائل گلی مشکل عبور افراد ویلچری از خیابان به پیاده رو وجود ندارد، در پله های ورودی مترو در کنار نرده ها کانالی حفر شده که ممکن است برای افراد سالم هم مشکل ساز باشد و متاسفانه برای آن هزینه هم صرف شده است. همچنین عدم وجود سرویس های بهداشتی و مسائل دیگری که وجود دارد.
از نظر حمل و نقل شهری و اتوبوسرانی بار ها جلساتی با عزیزان شرکت واحد گذاشته و از آنها در خواست کردیم یک رور با ما به سطح شهر بیایند تا بررسی کنیم و ببینیم کدام ایستگاه اتوبوس واقعا مناسب سازی شده است؟
ما این مشکلات را که بخش عمده ی آن عبور فرد ویلچری از پیاده رو و خیابان و ورود آن به ایستگاه است.
با استاندار و عزیزان شرکت حمل و نقل این مشکلات را از نزدیک بررسی کردیم، اما نتیجه ای ندیدیم.

آیا تنها یک تاکسی در سطح شهر برای استفاده ی معلولین وجود دارد؟ مکانی برای گذاشتن ویلچر وجود ندارد و در صورت باز بودن صندوق عقب خودرو جریمه می شود.
حتی یک پارک مناسب سازی شده در سطح شهر وجود ندارد که معلول با آرامش خاطر به همراه خانواده از آن استفاده کند.
ماده ی ۱۲ قانون جامعه حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت بیان می کند صدا و سیما موظف است در ساعات پربیننده حداقل ۲ ساعت در هفته به صحبت در مورد مسائل اجتماعی معلولین تخصیص دهد. آیا صدا و سیمای مرکز استان آذربایجان شرقی این کار را انجام می دهد؟
بنده از آقای لطیفی و معاونـایشان سپاسگذارم. هر زمان درخواستی داشتیم به ما لبیک گفته

 

و ما را همراهی کردند اما چرا آن قانون را اجرا نمی کنند؟
چنانچه این قانون را اجرا کنند، معلولین هم شاد زندگی می کنند و ما هم شاد می شویم و کسی به افراد معلول ترحم نمی کند.
تنها موردی که در شهر ما حدود ۸۰% مناسب سازی شده است فرودگاه است. بنده واقعا از آقای صفایی سپاسگذارم که با ما همراهی کردند.
امروز یک فرد معلول می تواند ه راحتی به فرودگاه برود، ماشین خود را در محل مشخص پارک کند، اورژانس و سرویس بهداشتی هایی فراهم شده است.
معلولین به علت عدم بهداشت اجتماعی و عدن فرهنگ پزشکی در جوامع گذشته دچار معلولیت شده اند. در جامعه ی ما در سال های گذشته حداقل ۳ هزار نفر در سال بر اثر تصادفات کشته وجود دارد. ۳ برابر این کشته ها ضایعه ی جسمی وجود دارد و حدود ۱۰۰۰ نفر در سال به آمار معلولین اضافه می شود که امروزه به ۱۷- ۱۸ نفر کاهش یافته است.

آیتم دیگری وجود دارد که اگر یک معلول از مقصد تبریز به تهران قصد سفر برون شهری داشته باشد، امکانش وجود دارد؟
یک سرویس بهداشتی یا رستوران یا پارکینگی وجود دارد که این شخص از آن استفاده کند؟
بنده با تمام مدیر عامل بزرگراه ها مکاتبه داشتم و در ونک تهران به دفترشان رفتم اما بهره ای نگرفتم.
هر چند من تمام تلاشم را کردم اما همچنان احساس مسئولیت می کنم و دلم می سوزد که نتوانستم کاری انجام دهم.
ای کاش مدیر کل اتوبان وقتی مجتمع رفاهی افتتاح می شود به آن مجوز ندهند مگر اینکه امکانات رفاهی را برای افراد دارای معلولیت ایجاد کنند.
در پیگیری این مسائل برخی می گویند برای افراد سالم چه کار کردیم که برای معلولین هم بکنیم؟و این درد مارا بیشتر کرده و مارا دو چندان دلگیر می کند.
گرمابه و حمام های عمومی، سینما و حتی تالار هایی برای استفاده ی این عزیزان وجود ندارد.
حتی موردی پیش آمده است که یک زوج معلول در مراسم عروسیشان در بغل افراد روی سن رفتند و این ها جای تأسف دارد.
شهر ما از نظر فکری معلول است. این حرف های من از روی هحز و لابه نیست، از روی نوع دوستی است.
حتی آموزشگاه رانندگی در سطح شهر وجود ندارد که معلولین در آنها رانندگی بیاموزند.
بنده با مدیران آموزشگاه ها صحبت کردم که از بین چندین ماشین یک ماشین را مجهز به کلاج و ترمز دستی کنند.این کار به نفع آنها هم می تواند باشد و منبع در آمدی برای آنان است.
چرا شهرداری مادامی که به این مورد توجه نمی کند به آنها مجوز می دهد؟
بنده از شهردار محترم عاجزانه تقاضا می کنم که این نکته را هم در نظر داشته باشند.
کدام اتوبوس در پایانه های کشور مجهز به امکانات و جکی است که معلولین را به داخل اتوبوس انتقال دهد؟
معلولین هم میخواهند به عنوان فرد ایرانی از این امکانات استفاده کنند. امکان تولید چنین اتوبوس هایی هم وجود دارد اما متأسفانه اقدامی برای ساخت آنها نمی شود.
یک میلیارد نفر در دنیا از انواع معلولیت رنج می برند به عبارتی حدود ۱۵% از جامعه ی مدنی استان دارای معلولیت هستند که ۸۰% آنها در جامعه های در حال توسعه و ۲۰% در جوامع رشد یافته هستند.
حدود ۱۲ میلیون نفر در ایران به نوعی معلول هستند. حال این سوال مطرح می شود که برای اینها چه امکاناتی فراهم شده است؟؟
ما کتاب هایی را ترجمه کرده و در اختیار شهرداری قرار دادیم که حتی بنده به شخصه حاضرم این کتاب را علی رغم هزینه ای که برای آن صرف شده، رایگان در اختیار افراد قرار دهم.
این کتاب در رابطه با چگونگی قرار دادن علائم و تابلو ها در خیابان هاست تا معلولین و ناشنوایان بتوانند از عرض خیابان عبور کنند.
کاش حداقل در دو نقطه ی کلانشهر تبریز پیاده شود. هزینه ی گزافی هم نمیخواهد.
حتی بنده حاضرم بخشی از این هزینه را بپردازم.
دولت موظف است از مالیات و عوارضی که می گیرددر جهت رفاه افراد جامعه استفاده کند. حال اگر استاندارد هایش را نمی دانند به من مراجعه کنند تا توضیح دهم اگر هم می دانند چرا کاری در این زمینه انجام نمی دهند.
معلولین هم خوهران و برادران شما اند. خواهش میکنم این هارا هم در نظر بگیرید. در قرآن مبین آمده است اگر یک نفر فردی را در جامعه ی بشری نجات دهد، انگار کل جامعه را نجات داده است.